Triple-C leeft binnen Eemhart. Naast de inspiratiesessies zijn ook verschillende collega’s en teams met de systeemtrainingen aan de slag gegaan. Onlangs is de organisatie ingericht met medewerkers op de functies hoofd- en coaches behandelzaken. Daarnaast staan de eerste eigen trainers gereed om interne trainingen te geven. Hoe staat het er nu voor en waar willen we over een paar jaar staan? Bestuurder Gerlinde Paas, directeur Zorg Arianne Poel en directeur Expertisecentrum Elisabeth Laceulle blikken terug en vooruit.
Een kader dat blijft staan
Waarom koos Eemhart voor Triple-C? Arianne ziet de aanleiding bij oud-Amerpoort. "We hadden spoor A, maar de twee mensen die dat onderhielden hebben de organisatie verlaten. En wie onderhoudt het dan? Daar zat de kwetsbaarheid." De organisatie zocht daarom een methodisch kader dat voor alle doelgroepen werkt''.
Voor Gerlinde was de keuze logisch: spoor A bouwt al op Triple-C en bij Sherpa werkte men op een vergelijkbare manier. Wat iedereen aansprak, was de blik op gedrag. Wat zit erachter en welke behoefte schuilt eronder? "Het is niet doelgroep-afhankelijk en niet alleen voor cliënten. Het is ook voor medewerkers. Iedereen heeft dezelfde menselijke behoefte.”
Elisabeth benadrukt dat Triple-C verder kijkt dan gedrag. "Het richt zich op de mens als geheel. En niet alleen op de cliënt en bewoner, maar ook op de organisatie."
Een organisatie rond de cliënt
Triple-C vraagt om een passende structuur. Eemhart koos daarom voor vijf divisies ingedeeld op doelgroepen en deskundigheid in plaats van regio’s. Elke divisie kijkt naar wat haar eigen doelgroep nodig heeft. "Dan moet je je organisatiestructuur durven aanpassen," zegt Arianne, “De lijnen tussen behandeling en leidinggevenden zijn korter geworden en ook het directieteam zit dichter bij elkaar.”
Gerlinde ziet nog een voordeel: wie per doelgroep werkt, begrijpt die doelgroep beter. Vaste, stabiele teams passen daar volgens haar bij. "Een relatie opbouwen zonder vast team is gruwelijk complex."
Leiderschap en kaders
Als bestuurder legt Gerlinde de verantwoordelijkheid bewust laag in de organisatie. Zij vraagt het van directeuren, directeuren vragen het van managers en managers van hun teams. "Pak het op en ga het doen. Iedereen neemt op zijn eigen niveau regie. Dat maakt je dag en je werk leuker. Het maakt je leven rijker, en ook gewoner."
Elisabeth merkt dat Triple-C kokers doorbreekt. "De cliënt heeft geen functies om zich heen, maar mensen. Die heeft gewoon een integraal leven." Daarom zoekt ze actief de samenwerking op, ook met stafafdelingen.
Triple-C betekent niet dat alles kan. Arianne wijst op een misverstand: een behoefte is niet altijd een wens. "Soms is nee ook een antwoord." Heldere kaders maken mensen voorspelbaar, voor cliënten én voor collega’s.
Beginnen, oefenen, doorzetten
Eerlijk zijn ze ook. "We zijn nog een beginnende Triple-C-organisatie," zegt Elisabeth. Veel collega’s hebben nog geen training gehad en we bouwen met elkaar ervaring op. Dat vraagt volgens haar doorzettingsvermogen en geduld. Gerlinde herkent dat bij zichzelf. Onder druk wordt ze oplossingsgericht. "Eigenlijk moet je je juist vertragen."
Arianne wil verder dan de methodiek. "We moeten af van ‘we doen het even op de Triple-C-manier’. We doen het op de Eemhart-manier."
Wat staat er te gebeuren?
Eemhart gaat veel zelf doen. Waar eerst trainingen bij ASVZ stonden gepland, leidt de Eemhart nu eigen trainers op. Het animo is groot. "De trainers staan echt te trappelen om de driehoeken te gaan trainen," zegt Arianne. Per divisie zijn drie teams geselecteerd, in februari of maart beginnen de eerste trainingen. De nieuwe functies hoofd behandelzaken en coach behandelsysteem helpen straks om Triple-C in de uitvoering te verankeren. Elisabeth noemt dat pionieren: Eemhart geeft die functies zelf vorm.
Dat past bij de wens van Gerlinde. Zij wilde geen kopie van ASVZ. "Ik ben er trots op dat we een Eemhart-Triple-C krijgen, die een eigen kleur krijgt." Als bestuurder blijft ze de vraag stellen wat de zorg nodig heeft, bijvoorbeeld op het gebied van arbeidsmarkt, eigen regie en deelname aan de samenleving.
De weerbaarheidstraining koppelt Eemhart aan Triple-C. En ook verwanten krijgen een plek in het verhaal. Elisabeth: "Het perspectief is mooi om te delen met verwanten." De driehoek geeft professionals handvatten om dat gesprek te voeren.
Kijken naar 2030
Hoe ziet Eemhart er in 2030 uit? Elisabeth hoopt op een echte Triple-C-organisatie. "Dat het vanzelfsprekend is dat we het doen en er niet meer over na hoeven te denken." Ze merkt dat dit groeit: ook bij gesprekken over bijvoorbeeld huisvesting wordt de Triple-C visie meegenomen.
Gerlinde denkt aan het gewone leven. Huiselijkheid betekent dat je kapotte spullen vervangt door iets gezelligs, niet door hard plastic. Bewoners en deelnemers doen meer mee in de samenleving, samen met naasten en anderen. Technologie hoort daarbij. "Voor mij is het normale leven ook een leven met inzet van technologie. Die moet het werk van de medewerker makkelijker maken of de cliënt meer regie geven.”
Elisabeth vult aan: "Het zit in de aandacht en in de vanzelfsprekendheid."
Arianne wil vooral dat Eemhart niet vergeet wat al goed gaat. Ze denkt aan Namen Noemen, een avond waarin bewoners, verwanten en vrijwilligers samen hun dierbaren herdachten. "We doen het al. Dat moeten we ook niet vergeten."