Centraal koken

Woongroepen in de regio weten niet beter: zelf boodschappen doen en koken is de normaalste zaak van de wereld. En tegenwoordig geldt dat ook voor woningen op de woonparken: zelf naar de supermarkt gaan (Eemerioord) of –na de teloorgang van de winkel- boodschappen laten bezorgen door Albert Heijn (Nieuwenoord). Vroeger was dat anders: toen werd er centraal gekookt voor alle bewoners in grote, centrale keukens op beide woonparken.  

Dat veranderde in 1970, toen Nieuwenoord zijn maaltijden ging betrekken van de keuken op Eemeroord, waarschijnlijk vanwege ruimtegebrek in de eigen gebouwen. De overgang gebeurde geleidelijk in de zomer en het personeelsblad waarschuwde: “Het voedseltransport zal meer tijd gaan vragen, vooral in de aanloopperiode, daar dan ook nog gedeeltelijk het voedsel uit eigen keuken moeten worden aangevoerd” (sic). “Om 11.45 uur arriveert de voedseltrein aan het losplatform naast de wasserij”. Met wagentjes ging het eten naar de diverse afdelingen. Het materiaal moest daarna weer worden teruggebracht “zodat ze plusminus 14.15 uur weer op Eemeroord kunnen zijn”, vervoerd door de eigen V.W. -bus.

“De omschakeling heeft natuurlijk ook konsekwenties voor de afhandeling van de etensbriefjes”, vervolgde het personeelsblad. “Deze dienen elke dag voor 15.00 uur in een kastje in de benedengang van het hoofdgebouw te worden gedeponeerd, duidelijk voorzien van een afdelingscode. Op te laat ingediende briefjes kan niet meer worden gereageerd”. Naast de etensbriefjes waren er ook de wekelijkse winkelbriefjes, waarop ook één keer per week werd geleverd (“dit geldt ook voor de verstrekking van broodbeleg”).

Niet iedereen was kennelijk enthousiast over de geleverde maaltijden, want regelmatig lezen we verzuchtingen als deze van mevr. G. van Alderden-Nieboer: “Naar aanleiding van de verschillende klachten omtrent de voeding, die mij via derden bereiken, kan ik het volgende mededelen: Niemand is gerechtigd op eigen houtje de keuken van Eemeroord te bellen. Dat geeft de kok van Eemeroord te véél overlast. Zijn er klachten, dan dient men zich te wenden tot de menucommissie, waarin zitting hebben Zr. Ter Weyde, Zr. Chiara en ik. Komt het voor dat er te weinig eten op de afdelingen aankomt, dan kan men altijd aanvulling halen in het cafetaria. Zijn er andere moeilijkheden omtrent de voeding, dan sta ik maandagochtend en vrijdagochtend klaar om ze op te lossen”.

In de jaren negentig van de 20e eeuw verdween dat centrale koken geleidelijk. “Woongroep de Rakkers nam destijds het initiatief om zelf te gaan koken,” schrijft de bedrijfsdienst in 1995. “In het begin gaf dat oppositie vanuit de ondersteunende diensten. Nu, bijna vijf jaar later, is het zelf koken geheel geaccepteerd en heeft Rakkers gezelschap gekregen van verschillende andere groepen. Nu wordt zelf koken gestimuleerd en krijgt een groep een soort beloningspremie als ze overgaat op zelf koken. Door het zelf koken van groepen is er tevens een meer kritische benadering gekomen van de andere groepen die nog niet zelf koken. Nu kan er zowel tussen de middag als ‘s avonds warm gegeten worden. Ook is er nu een keuze uit twee soorten groenten”. Enigszins filosofisch besluit hoofd bedrijfsdienst Han Wiersema: “Steeds maar veranderen. De ene mens vindt veranderen leuk, de andere haat het. Zaken bij het oude laten geeft sommige mensen een gevoel van veiligheid en zekerheid. Tegenwoordig is de enige zekerheid dat niets zeker is...”