Op de zwakzinnigenzorg kan niet worden bezuinigd. Er moet zelfs extra geld komen voor veel meer gediplomeerde verpleegkundigen. Deze conclusie trekt een Tweede Kamerlid na een week stage in de zwakzinnigeninrichting Eemeroord in Baarn. De Tweede Kamer houdt dit najaar een debat over de problemen in de zwakzinnigenzorg, waar lange wachtlijsten veel menselijk leed veroorzaken.
De Tweede Kamer denkt het probleem op te kunnen lossen door vergroting van de groepen. Tevens zou een aantal bedden in zwakzinnigeninrichtingen kunnen verdwijnen in ruil voor extra dagopvang. De week in Eemeroord heeft het Kamerlid uit die droom geholpen. Zij vindt het werk nu al erg zwaar. Bovendien moet rekening worden gehouden met een stijgend aantal hoogbejaarde zwakzinnigen die extra verpleegkundige hulp nodig hebben.
"Ik heb twee en een halve dag gewerkt in een leefgroep van negen jonge volwassen zwakzinnigen. Ze zijn vaak ook lichamelijk gehandicapt. Ik weet nu dat je er echt geen één of twee bij kunt zetten zonder extra personeel. Op het moment dat mijn kinderen klaar waren voor de nacht voel je het in je rug," aldus het Kamerlid, die het liefst praat over „mijn kinderen". „Ik merk dat je snel aan ze hecht".
Ze vindt het werk zowel lichamelijk als emotioneel zwaar. „Je kunt dit werk niet doen als je je niet van top tot teen betrokken voelt bij iedere persoon. Ze hebben allemaal een eigen persoonlijkheid en zo’n grote wil, bijna op het onmatige af. Ik bewonder het personeel dat de mensen met zoveel respect voor hun individualiteit behandelt. Je krijgt er een dankbaar gevoel voor terug, omdat je iets voor ze kunt doen. Ik denk dat veel jonge mensen zich tot dit werk voelen aangetrokken."
De oplossing voor het probleem van ernstig gedragsgestoorde zwakzinnigen, zoals Jolanda Venema - die in het nieuws kwam omdat ze naakt aan de muur werd geketend - zoekt de stagiaire in het bundelen van deskundigheid op een centraal punt, desnoods per regio. Tot slot pleit ze voor meer vrijwilligers in de zwakzinnigenzorg. „Ik heb een oudere dame ontmoet die al vijftien jaar een zwakzinnige vrouw bezoekt. Er zijn kinderen die geen bezoek van hun ouders krijgen maar wel van vrijwilligers, die bezoekouders worden genoemd. Zo’n kind heeft dan ook iemand," aldus een vermoeid Kamerlid.
En wie liep de stage? Het “vurige pleidooi” kwam van VVD-Kamerlid Erica Terpstra en werd afgedrukt in De Telegraaf van 29 juli 1989. Foto: Peter Scholten.
